De voorzieningenrechter overweegt:

3.3.   Gedaagde heeft betreffende deze kernvraag als verweer gevoerd dat in de Schengen Uitvoeringsovereenkomst (artikel 71 lid 2) de overeenkomstsluitende partijen, waaronder Nederland, zich ertoe verbinden dat zij de illegale uitvoer van verdovende middelen en psychotrope stoffen van enige aard, cannabis inbegrepen, alsmede de verkoop, verstrekking en aflevering van die middelen en stoffen, bestuurlijk en strafrechtelijk tegengaan. Daarbij heeft gedaagde gerefereerd aan het zogenoemde kaderbesluit van de Raad van Europa (hierna: de Raad) 2004/757/JBZ waarin de Raad onder meer met klem heeft gewezen op de onderlinge relatie tussen de wetgevingen van alle lidstaten en op het belang dat erin gelegen is het fenomeen van drugstoerisme de kop in te drukken. In dat verband heeft gedaagde ook aangevoerd dat drugstoerisme een ernstig probleem voor zowel de internationale als de nationale rechtsorde oplevert. Daarbij heeft gedaagde gewezen op de bevindingen van de Adviescommissie Drugsbeleid (hiervoor vermeld onder 1.6) en de conclusies van het onderzoek van Fijnaut en De Ruyver, “Voor een gezamenlijke beheersing van de drugsgerelateerde criminaliteit in de Euregio Maas-Rijn, 2008. In laatstvermeld onderzoek wordt onder meer geconcludeerd dat grootschalige en fijnmazige commercialisering van de distributie van soft drugs met zich mee heeft gebracht dat de productie van deze drugs voor een stuk in handen is gekomen van de georganiseerde misdaad. Geoordeeld wordt dat de stelling van eisers dat gedaagde zich niet op dit onderzoek kan beroepen omdat dit niet als productie in het geding is gebracht, geen hout snijdt. Eisers hebben hun stelling niet onderbouwd. De citaten uit het betreffende onderzoek inzake de ernstige gevolgen van de toegenomen georganiseerde criminaliteit spreken voor zich. Eisers zijn er niet in geslaagd voormelde verweren van gedaagde met kracht van argumenten te weerleggen.

3.4.   Voorts heeft gedaagde aangevoerd dat juist het gegeven dat de coffeeshop een risico vormt voor de rechtsorde maakt dat de overheid gerechtigd is om het functioneren van coffeeshops vergaand te reguleren. Daarbij is gewezen op de brief van de Minister van Justitie (in het vorige kabinet) van 11 september 2009 aan de Tweede Kamer. In deze brief staat vermeld dat de coffeeshop zich naar zijn aard op het breukvlak tussen onder- en bovenwereld bevindt en dat bovendien het risico om onderdeel te worden van ernstiger criminaliteitsfenomenen de laatste jaren alleen maar is toegenomen. Ook heeft gedaagde gewezen op de brief van de Ministers van VWS en V en J van 27 mei 2011 (hiervoor vermeld onder 1.10) waarin onder meer staat vermeld dat coffeeshops zijn uitgegroeid tot moeilijk beheersbare grote cannabisverkooppunten. Eisers hebben wat dit betreft gesteld dat desalniettemin gedaagde met het ingezetenencriterium in strijd handelt met het discriminatieverbod. Op dit punt beroepen beide partijen zich op de uitspraak van de Afdeling in de hiervoor vermelde zaak [x] (LJN: BQ9684). Eisers hebben gesteld dat uit de betreffende uitspraak volgt dat het maken van onderscheid tussen buitenlanders en Nederlandse ingezetenen slechts gerechtvaardigd is indien er sprake is van ontoelaatbare overlast. Volgens eisers geldt de overlastproblematiek die in Maastricht speelt niet voor tal van andere gemeenten in Nederland. Daarbij hebben eisers erop gewezen dat bijvoorbeeld in Amsterdam, Enkhuizen, Leeuwarden, Groningen en Den Haag geen enkele vorm van massaal drugstoerisme voorkomt en dat er daarom alleen al in die gemeenten geen sprake is van overlast veroorzaakt door drugstoerisme. In dat verband hebben eisers gewezen op brieven, althans reacties, van de burgemeesters van voornoemde gemeenten die dit standpunt van eisers bevestigen.

3.5.   Gedaagde heeft aangevoerd dat uit de uitspraak van de Afdeling in de zaak [x] voortvloeit dat het onderscheid tussen ingezetenen en niet-ingezetenen reeds op grond van openbare orde-overwegingen kan worden gemaakt. Volgens gedaagde ligt het voor de hand dat de Afdeling zich heeft geconcentreerd op het begrip “openbare orde” omdat het aangevochten besluit in die zaak voortvloeide uit een bepaling in de APV die een rechtstreeks verband met de openbare orde legt. In de visie van gedaagde kon de Afdeling ook geen andere argumenten bij haar beoordeling betrekken omdat regulering van de verkoop van soft drugs op gemeentelijk niveau niet is toegestaan, nu dit in strijd is met de Opiumwet. Een en ander betekent naar zeggen van gedaagde dat regulering van de verkoop van soft drugs -in de vorm van het stellen van gedoogvoorwaarden- moet plaatsvinden op het juiste niveau, te weten door het OM dat met de opsporing en de vervolging is belast. In dit verband heeft gedaagde er onweersproken op gewezen dat bij de door de rijksoverheid te maken afwegingen de beperkingen, die voortvloeien uit het gemeentelijk niveau, niet gelden. Naar voorlopig oordeel heeft gedaagde terecht aangevoerd dat, waar de gemeenten slechts regels mogen stellen met het oog op de openbare orde en lokale belangen, het OM andere belangen bij zijn afweging mag betrekken, waaronder bovenlokale en strafvorderlijke belangen. Voor zover het betoog van eisers ertoe strekt dat het huidige gedoogbeleid van gedaagde in de weg staat aan vervolging door het OM in geval een (klant van een) coffeeshop niet voldoet aan het ingezetenencriterium, slaagt dit betoog niet. Gedaagde heeft wat dit betreft gesteld dat herziening van het coffeeshopbeleid zowel door het huidige als door het voorgaande kabinet bewust beleid is in verband met het tegengaan van criminaliteit die samenhangt met drugstoerisme en (grote) coffeeshops. Dergelijk beleid, dat is gebaseerd op het onder 1.6 vermelde rapport, is gezien de na te streven doelen niet onmiskenbaar onrechtmatig. Dat het vertrouwensbeginsel door dat beleid wordt geschonden, zoals eisers hebben gesteld, is voorshands niet gebleken. De door eisers ter zitting genoemde jurisprudentie over het vertrouwensbeginsel is naar voorlopig oordeel niet van toepassing op de onderhavige zaak.

3.6.   De stelling van eisers dat er op lokaal niveau onvoldoende draagvlak is voor de maatregel van gedaagde inzake de Aanwijzing gaat er aan voorbij dat het gemeenten vrijstaat om binnen het landelijk kader een coffeeshopbeleid met eigen accenten te voeren. Overigens heeft gedaagde op dit punt terecht aangevoerd dat het gedoogbeleid niet op lokaal maar op nationaal niveau wordt bepaald. Hieruit volgt dat eventuele bezwaren op lokaal niveau niet relevant zijn voor de rechtmatigheid van de hantering van het ingezetenencriterium in de Aanwijzing. Daarnaast geldt dat eisers niet aannemelijk hebben gemaakt dat de Aanwijzing disproportioneel is. Dat minder verstrekkende maatregelen tot hetzelfde gewenste effect zouden kunnen leiden is voorshands niet gebleken.

3.7.   Al het voorgaande leidt tot de conclusie dat de Aanwijzing niet onmiskenbaar onrechtmatig is jegens eisers. Daarom dient de vordering van eisers afgewezen te worden.

Zie LJN: BW4211

Zie LJN: BW1140.

Zie LJN: BW1239

Zie LJN: BW2441.

Zie ook LJN: BW2442 waar de toepassing van 13b Opiumwet ook rechtmatig wordt geacht.

De Afdeling overweegt:

De rechtbank heeft terecht overwogen dat de omstandigheid dat [wederpartij] eigenaar is van het pand niet reeds leidt tot de conclusie dat zij kan worden aangemerkt als overtreder van het verbod, opgenomen in artikel 7b, tweede lid, aanhef en onder a, van de Woningwet, om het pand in strijd met de daarop van toepassing zijnde voorschriften te laten gebruiken. Anders dan het college betoogt, biedt de tekst van dat artikel, noch de parlementaire geschiedenis daarvan, aanleiding voor het oordeel dat de wijze van gebruik van een pand steeds voor rekening en risico van de (mede-)eigenaar van het pand komt.

Gelet op artikel 7b, tweede lid, aanhef en onder a, van de Woningwet, mag van de eigenaar van een pand worden gevergd dat hij zich tot op zekere hoogte informeert over het gebruik daarvan door derden. Volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling (onder meer de uitspraak van 7 april 2010 in zaak nr. 200904180/1/H1), dient de eigenaar aannemelijk te maken dat hij niet wist en niet heeft kunnen weten dat het pand als hennepkwekerij werd gebruikt.

[wederpartij] heeft onweersproken gesteld dat zij en [partner] in september 2009 hun relatie hebben verbroken, waarna [partner] haar de verdere toegang tot de woning heeft geweigerd. Zij is toen verhuisd naar een andere woning, op welk adres zij ten tijde hier van belang stond ingeschreven in de GBA. Naar [wederpartij] onweersproken heeft gesteld, is zij in oktober 2009 nog één keer in de woning geweest om spullen op te halen, bij welk bezoek haar niets is opgevallen. Voorts heeft zij gesteld dat zij en [partner], nadat zij tot april 2010 hadden geprobeerd de woning via een makelaar te verkopen, hebben afgesproken dat [partner] de verkoop van de woning op zich zou nemen. [wederpartij] heeft onweersproken gesteld dat [partner] sinds de verbreking van de relatie heeft zorggedragen voor de betaling van de hypotheekrente en dat zij telefonisch contact met hem over de voortgang van de verkoop heeft onderhouden. Tijdens deze gesprekken heeft [partner] haar op verscheidene momenten medegedeeld dat potentiële kopers het huis kwamen bezichtigen. Intensiever contact was onmogelijk omdat de onderlinge verhoudingen ernstig waren verstoord, aldus [wederpartij] .

De rechtbank heeft, voornoemde omstandigheden in acht nemend, met juistheid overwogen dat [wederpartij] zich voldoende heeft geïnformeerd en niet wist of redelijkerwijs had kunnen weten dat een deel van de woning als hennepkwekerij werd gebruikt. Gelet hierop heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat zij niet als overtreder kon worden aangemerkt zodat de kosten van ontmanteling van de hennepkwekerij niet ten laste van haar konden worden gebracht.

Zie LJN: BW3898.

Zie LJN: BW2962

De Afdeling overweegt:

Met de rechtbank is de Afdeling van oordeel dat het dagelijks bestuur de aan [appellant sub 1] verleende drank- en horecawetvergunning niet heeft mogen intrekken op grond van artikel 31, eerste lid, aanhef en onder d, van de DHW. Het dagelijks bestuur heeft bij zijn besluitvorming ten aanzien van de weigeringsgrond vervat in dit artikel verwezen naar het feitencomplex dat de loco-burgemeester aan het sluitingsbevel op grond van artikel 13b van de Opiumwet van 24 december 2009 ten grondslag heeft gelegd. Op grond van een door [appellant sub 1] ingediend exploitatieplan van 27 april 2010 bestond bij de loco-burgemeester evenwel de verwachting dat exploitatie van de inrichting mogelijk was zonder dat hierdoor de openbare orde en het woon- en leefklimaat zouden worden aangetast, waardoor de inrichting op 24 juni 2010 weer open mocht. Hoewel ambtenaren die het besluit van het dagelijks bestuur en dat van de loco-burgemeester voorbereiden, overleg plegen te voeren over samenhangende besluiten, zoals het dagelijks bestuur ter zitting van de Afdeling heeft verklaard, heeft het dagelijks bestuur dit exploitatieplan niet in zijn besluitvorming meegenomen. Ook overigens heeft het dagelijks bestuur niet gemotiveerd waarom ten tijde van het besluit van 24 juni 2010 de feiten die zich in september 2009 hebben voorgedaan nog immer de vrees wettigden dat het van kracht blijven van de drank- en horecawetvergunning gevaar zou opleveren voor de openbare orde. De enkele stelling van het dagelijks bestuur ter zitting van de Afdeling dat de situatie in de buurt waarin de inrichting is gelegen als precair kan worden gekwalificeerd, is hiervoor onvoldoende.

Zie LJN: BW3062.

Zie LJN: BW4421.

Het gerechtshof overweegt:

4.5 Gelet op de aard en het aantal incidenten dat is voorgevallen nadat met [appellant] op [datum] duidelijke afspraken waren gemaakt, oordeelt het hof met de kantonrechter dat sprake is geweest van ernstige overlast waarvoor [appellant] verantwoordelijk wordt gehouden (artikel 7:219 en 213 BW). Het hof heeft hier het oog op de toevlucht van vier verdachten van een snelkraak – vrienden van [zoon a] – in de schuur van de woning op [datum], de poging woninginbraak ‘om de hoek’ van [zoon b] met een vriendje op [datum] en de ongeloofwaardige ontkenning daarvan van [appellant] jegens de wijkagent, de escalerende problemen met de buren van nummer [nummer] vanaf [datum] en de autokraak in [wijk] op [datum] waarbij voor de vlucht gebruik werd gemaakt van een op naam van [appellant] gestelde auto die in gebruik was bij [zoon a].

4.6 Anders dan [appellant] aanvoert, is hiertegenover van onvoldoende belang dat hij [zoon b] heeft aangemeld bij het Centrum voor transculturele geestelijke gezondheidszorg (NOAGG) en daarna heeft afgewacht totdat [zoon b] in september en november [jaartal] werd onderzocht. Dat deze interventie het gedrag van [zoon b] heeft doen wijzigen en de overlast heeft verminderd, heeft [appellant] immers niet gesteld en is ook niet gebleken. De gestelde medewerking van [appellant] aan hulpverlening voor [zoon b] vlak voor en nadat [zoon b] op [datum] was aangehouden, was, ook gelet op de in september van het jaar daarvoor gemaakte afspraken, te laat. De inschrijving van [zoon a] op een ander woonadres heeft evenmin belet dat [zoon a] in de (omgeving van) de [straatnaam] bleef komen en overlast bleef veroorzaken. Tot slot heeft [appellant] niet weersproken dat hij overdag vrijwel steeds afwezig is zodat hij geen toezicht kan houden op wat in en rond de woning gebeurt. [appellant] heeft dus nagelaten de redelijkerwijs van hem te verlangen maatregelen te treffen in verband met de hem bekende misdragingen van zijn zonen.

4.7 Tot slot gaat het hof aan het betoog van [appellant] voorbij dat niet alleen zijn zonen, maar ook anderen overlast hebben veroorzaakt. [appellant] erkent dat zijn zonen overlast hebben gepleegd. Indien die overlast met anderen is gepleegd, maakt dat de door [zoon b] en [zoon a] gepleegde overlast niet anders, hoogstens ernstiger. Verder acht het hof het niet relevant in dit kader dat derden, die geen banden zouden onderhouden met [zoon a] en [zoon b], in de wijk overlast veroorzaken.

4.8 [appellant] verwijt Mitros tot slot dat zij onvoldoende heeft gedaan om de overlast te bestrijden. Het hof acht het primair de verantwoordelijkheid van de huurder (en vader) overlast van inwonende of bij hem verblijvende kinderen te voorkomen. Verder ziet [appellant] over het hoofd dat Mitros als sociale verhuurder weliswaar medeverantwoordelijk is voor de leefomgeving van haar huurders, maar anderzijds slechts kan handelen op basis van meldingen. Dat en wanneer concrete meldingen aan Mitros zijn gedaan waarop zij niet of onvoldoende heeft gerespondeerd, heeft [appellant] onvoldoende toegelicht. Daarnaast mag Mitros zich bij haar handhavende taak laten bijstaan door maatschappelijke organisaties en de politie. Niet weersproken is dat de wijkagent bij de beteugeling van de overlast in [wijknaam] actief is geweest en in elk geval vanaf [datum] [appellant] heeft aangesproken op de door de zonen gepleegde overlast.

Zie LJN: BW1651

Zie LJN: BW0507